این چندوقته هرکاری میکنم هیچی به ذهنم نمیاد بنویسم میدونید، داشتن بلاگ تو 360 یه جورایی با داشتن بلاگ اینجوری فرق میکنه اونجا بعضی وقتها دوست داشتم یه خط بنویسم و مینوشتم اما اینجا آدم احساس میکنه باید یه چیزی بنویسه که خیلی بهتر از این حرفها باشه یه چیزی باشه که واقعا حرفی برای گفتن داشته باشه اما خب از طرفی دیگه باید تو یه وضعیت خاص باشی تا بتونی اینجور چیزا رو بنویسی، منم که حسابی دمدمی مزاجم در این یه زمینه امکان نداره بتونم یه خط ثابت رو دنبال کنم، میخواستم در مورد خیلی چیزها بنویسم، موسیقی، فیلم، اعترافات، وزرای زن، مجلس، نامه کروبی، مرتضوی، سریال، علوم انسانی! اما با اینکه کلی حرف داشتم اما رو مودش نبودم اما امیدوارم از امروز یه کمی مود پیدا کنم و بلاگم رو یه کمی 360 دنبال کنم، تا امروز یه جورایی احساس میکردم وبلاگم محجوره! یعنی همین چندتا دوستی که دارم میخوننش اما خب چند روز پیش تو یه جایی که من اتفاقی دیدمش یه بحثی شده بود در مورد زیرنویس هام و یکی از دوستان که نمیشناختم گفته بود باور ندارین برین از بلاگ میلاد بپرسین! من گفتم جل الخالق بلاگ منو از کجا فهمیدن! واسه همین همچین تکون خوردم گفتم یه دستی به سر و گوش اینجا بکشم اما خب یه کمی وضعیت کشور یه جوریه! با اینکه شاید خیلی ها فکر کنن همه چی تموم شده اما من هنوز فکر میکنم وضعیتمون یه جوریه که هر حرکتی کماکان توش تعیین کننده است و الان در یه مقطع زمانی هستیم مثه زمان مشروطه، مثه کودتای 28 مرداد که هر حرکتی میتونه همه معادلات رو به هم بریزه برای همین من نسبت به این وضعیت یه جوره ناجوریم! جالبه من مدتها بود دیگه به سیاست علاقه نداشتم و چه جالب که خیلی های دیگه حتی کلی از اونایی که این چندوقت اخیر شهید شدن هم همینطور بودن مثلا مادر سهراب اعرابی میگفت که پسرش اصلا اهل سیاست نبوده اما این چندوقته حسابی سبزپوش شده بوده و موسوی دوست، این اتفاق برای خیلی های دیگه هم افتاده امیدوارم هیچوقت یادمون نره یه روز مثل 25 خرداد همدیگه رو پیدا کردیم. حالا گذشته از اینا فقط میخواستم بگم سختمه که حال و هوای بلاگم متاثر از این فضا نباشه، البته احتمالا پست بعدیم رو به سریال نامبرز یا اعداد اختصاص بدم خیلی دوست داشتم در موردش حرف بزنم
به هر حال اگه بعضی وقتها میومدین و ناامید برمیگشتین شرمنده امیدوارم بتونم این عادت هام رو ترک کنم