دنیایی رو تصور کنید که توش آدم ها یا خوب یا بد نیستن، همه خاکستری هستن پاش که بیفته با تمام وجودشون سعی میکنن انتقام بگیرن، پاش که بیفته آبروشون رو به همه چیز و حتی انسانیت ترجیح میدن، این معمولاً دنیایی نیست که تو تلویزیون ما میگذره. یادمه تو کتاب میرا یه وزارتی داشتن به نام تبلیغات، این وزارتخونه مسئول ترویج ایدئولوژی حاکم بود و هیچکس جز با اجازه اونها حق نداشت حتی چیزی بنویسه، این روزها که انگار تلویزیون وظیفه اون وزارت خونه رو تو جامعه ما به عهده گرفته وجود سریال در مسیر زاینده رود در بین همچین برنامه هایی غنیمته، خط داستانی فوق العاده قوی و پیچیده به اضافه شخصیت پردازی های خوب و دیالوگ هایی که همیشه نقطه قوت کارهای حسن فتحی بوده باعث میشه مخاطبین خاص و عام از دیدن این سریال راضی بشن و این درنظر گرفتن هردو قشر خاص و عام چیزیه که تو جامعه ما مرسوم نیست اما حسن فتحی جز معدود کارگردان هاییه که به نظرم تو کارهاش همه چیز رو در نظر میگیره و در مسیر زاینده رود هم از این داستانش جدا نیست
البته چندتا انتقاد هم میشه به سریال داشت از جمله اینکه واقعاً با این همه هزینه خیلی حیف بود که وقتی سوار ماشین هستن از تکنولوژی فیلم های دهه 50 هالیوود استفاده کرده و فیلم رو برداشتن چسبوندن به پشت ماشین ها، این از اون کج سلیقگی هاییه که واقعاً جای سوال داره. اما انتقاد دوم برمیگرده به اینکه با توجه به محدودیت های تلویزیون سوالی که ایجاد میشه اینه که ایا واقعاً لازم بود اینهمه بحث فسادهایی وسط بیاد که برای بیننده ها گنگ میمونه و مخاطب نمیتونه با احساس بازیگرهاش بعد از فهمیدن و دیدن بعضی جریان ها همراه بشه، شاید اگه فضا فضای بازتری بود این کار میتونست خیلی خیلی بهتر باشه
یه نکته مثبت دیگه این سریال آهنگ زیبا و به یاد موندنیه آخرشه که با شعر افشین یداللهی آهنگساز و خواننده اش احسان خواجه امیریه که واقعاً باعث میشه آدم بشینه تا ته تیتراژ سریال رو هم ببینه
در مجموع فکر میکنم کارای حسن فتحی و امثالهم کارای مغتنمی هستن و گذشتن ازشون کار آسونی نیست مخصوصاً که معتقدم آینده سینمای ایران متعلق به کارگردان هاییه که به مدرن ترین شکل ممکن به سنت های عقلانی احترام میذارن و از شعارهای تابلو و تکراری پرهیز میکنن من به شخصه حسن فتحی رو یکی از این کارگردان ها میبینم و مطمئنم زمان چیزهای بیشتری رو در موردش ثابت خواهد کرد
پی نوشته 1: وقتی میگم تلویزیون مثل اون وزارتخونه است دلیل دارم نمونه بارزش مصاحبه های مردمیه این شبکه است، همیشه تو مصاحبه های مردمی همه خوشحالن، هیچکس هیچ مشکلی نداره، همه راضی هستن و نظرهاشون همه شبیه هم میمونه و به ترتیب تکرار میشه مثل همین دیشب که نظر مردم رو در مورد در مسیر زاینده رود پخش کردن تا بحث انتقاد ها رو به لهجه بازیگراش تو سریال مثلاً بخوابونن، جالب اینجا بود که نه تنها همه این سریال رو دیده بودن و نه تنها همه میگفتن خیلی سریال خوب و ارزشیه بلکه به ترتیب نفر اول معتقد بود که این سریال به آدم یاد میده که انتقام چیز خوبی نیست و نفر دوم معتقد بود که لهجه هاشون خیلی خوبه و این روند مدام تکرار میشد، وقتی یه رسانه سعی میکنه اینطوری نظرات مردم رو در مورد یه سریال کنترل شده و از پیش تعیین شده انتقال بده دیگه شما حساب بقیه مواردش رو بکنید
موافقم باهاتون راجب شباهت صدا و سیما به اون وزارتخونه
و همچنین تیتراژ قشنگ این سریال
واقعاً خیلی شباهت جالبیه
من از همون اول براي امسال جراحت و در مسير زاينده رود را انتخاب کردم.جراحت را هنوزم مي بينم.هر چند که در بعضي بازي ها ، شخصيت پردازي و از همه مهم تر ديالوگ نويسي گاهي وحشتناک رو اعصابه.با اين حال به دلايلي به نظرم بهترين سريال ماه رمضونه.
اما در مسير زاينده رود را خيلي بهش اميدوار بودم ميلاد تا قسمت 13-14 هم ديدم.بعدش ولي هيچ انگيزه اي براي دنبال کردنش نداشتم.از ريتم افتاد.انگار يه دفعه دست سازنده هاش خالي شد. ديگه سريال را دنبال نمي کنم.نمي دونم شايد هم زود قضاوت کرده باشم.مي شه بعدا راجع بهش مفصل حرف زد.ولي در مورد تيتراژش موافقم که ترانهي عالي روش گذاشتن.منم خيلي دوستش دارم. و اينکه بجاي همه ي اينها مي شه براي چندمين بار خانه به دوش را ديد و کلي کيف کرد.دلم براي عطاران تنگ شده.
من واقعاً اصلاً جراحت رو نمی تونم بخاطر دیالوگ هاش نگاه کنم یه قسمت دیدم دیگه نگاه نکردم واقعاً دیگه تو این جامعه به جایی رسیدم که حالم از هرچی شعار و این حرفهاست به هم میخوره جراحت هم از اول تا آخرش در حال دادن شعارهای بعضاً مزخرفه :دی در مورد در مسیر زاینده رود من احساسم اینه که خط داستانیش واقعاً قویه و پیچیدگیهایی که بهش اضافه شده واقعاً خوش فکرانه بوده حالا جالبیش اینجاست که من قسمتای اولش رو ندیدم :دی ولی واقعاً باهات موافقم که سریال های عطاران یا حتی لطیفی یه چیز دیگه است
سلام…
باهات چندان موافق نیستم میلاد در مورد در مسیر زاینده رود… من خودم یه مدت روزنامه نگار ورزشی بودم و به خاطر وضعیتی که داشتم نزدیک به فوتبالیستهای خصوصا استقلال
با جرات میگم گافهای خیلی بزرگی داده شد در بحث فوتبالش مخصوصا این گرکانی و البته خود مهران سارنگ! بحث فوتبالیش که کلا زیر سواله و افتضاح . حالا اگه بخوای واست میگم کجاهاش…
در مورد سریال هم کاراکترهاش برخلاف نظرت خاکستری نیستن. یعنی اصولا خاکستری بودن یه طور دیگه ای هستش… خاکستری تو تلویزیون ایران بهترین نمونه چند وقت اخیرش کاراکترهای زیر هشت هستن نه بهزاد مصیبی که شده نماد پهلوانی و اخر مثبت بودن یا کرگانی که با این وضع افتضاحش معلوم نیست چطوری منیجر بازیکنای فوتبال شده…
در مورد کارهای فتحی من میوه ممنوعه رو بیشتر میپسندیدم. اختلاف نظر رو حال کردی؟ :دی اولین بار بودش گمونم:دی
:))) آره خیلی باحال بود اختلاف نظرمون :دی منم میوه ممنوعه رو بیشتر دوست دارم البته این کارو هم زیاد از اون کار دور نمیبینم 🙂 مرسی از نظر مفصلی که گذاشته بودی خیلی خوب بود
منم راستش جراحت رو می دیدم؛ اولین دلیلش چون همه می دیدن منم می دیدم
یه جاهاییش رو نمی دیدم چون دیگه حوصله اون دیالوگهای خیلی طولانی اش رو نداشتم
و بعضی بازیگرا رو که دوست داشتم؛ موقع بازی اونها می اومدم و می دیدم
ملکوت هم که شوت
از اول فیلم فقط یه حرف داشت با اون بازیهای مسخره از جمله از جمله رضا رویگری
در مسیر زاینده رود رو دوست داشتم چون اصفهان رو دوست دارم
بازیهاشون رو هم دوست داشتم
داستانش برام جالب بود ولی یه سری روابط این وسط رو چون خیلی تو بطن واقعی این ماجراها نیستم و از واقعیت امر خیلی مطلع نیستم؛ برام گنگ بود.
و اما انتقام
بد دردیه
دلم می خواست اون پیرمرد رو یه دفعه خوب حالش رو بگیرم
راستش احساس می کنم پیرمردهایی (شاید هم پیرزنهایی) به این لج بازی و یه دندگی خیلی ازمون دور نیستن
در مورد تیتراژ و خواننده اش هم واقعا باهات موافقم تا آخرش رو گوش می کنم و حتی یه جاهایی از فیلم رو ضبط هم کردم 😉
نوع نوشتنت رو دوست دارم
ممنون که می نویسی
مرسی سارا جان از اینکه وقت میذاری و میخونی مطالبم رو
باهات در مورد پیرزن پیرمردها کاملاً موافقم :دی
ميلاد جان سلام. مدتي بود كه توي گودرم هيچ خبري ازت نبود. الان اينجا سر زدم ديدم هستي. عجيبه نميدونم شايد آدرس فيدت عوض شده. من كه كلي تاخير داشتم تو خوندن نوشته هات كه خيلي دوستشون دارم. برم بخونمشون ميام
فکر کنم تقصیر بلاگ.کام هم باشه
آره موافقم . قشنگ بود . تنها سریالی بود که تا حدی دنبالش کردم .
منم همینطور :دی