هفته پیش که آخرین قسمت سریال روزگار قریب رو تلویزیون پخش کرد راستش احساس کردم دلم قراره برای سریال های تلویزیونی خودمون که بعضی هاشون زیادم خوب نبودن اما دلنشین بودن تنگ بشه، دیگه خبری از اون سریالها نیست و روزگار قریب شاید آخرین اونها بود، نمی دونم کی دوباره قراره یکی دیگشون سر از تلویزیون خودمون دربیاره اما دلم نیومد چیزی در مورد روزگار قریب نگم
روز اولی که شنیدم قراره سریالی از روی زندگی دکتر قریب پخش کنن هیچ نظری نه در مورد خود دکتر قریب داشتم(جز سابقه دوستی بلند مدتش با مهندس بازرگان) نه اینکه می دونستم که قراره فضای سریال شروع بشه فکر کنم هم قسمت اولش رو اصلا ندیدم اما یواش یواش و تا حدی هم اتفاقی شروع کردم به دیدن آخرین کار کیانوش عیاری که می گفتن واسه فیلمبرداریش بیش از پنج سال وقت گذاشتن، جدا از کمی ها کاستی های این سریال که تاحدی هم غیرقابل اجتناب بودن اما برای اولین بار در تاریخ سریال هایی که در جمهوری اسلامی و تلویزیونش پخش می شد احساس کردم قرار نیست کسی عقیده ای رو یا ایدئولوژی رو بهم تحمیل کنه، بگه چی خوبه یا چی بده! فقط می خواد اونچیزهایی رو که دیده با من شریک بشه و کارگردان و سناریست این سریال این نقش رو به عهده شخصی به نام دکتر قریب گذاشته، راوی و شاهدی که اصلا قهرمان نیست اما قرار جزء آدم های خوب جامعه ما باشه. خیلی زود متوجه شدم اصلا هم قرار نیست داستان حتی در مورد خود دکتر قریب باشه کما اینکه جمله ابتدای سریال همیشه سعی می کنه اینو به ما گوش زد کنه بلکه داستان زندگی دکتر قصه ما زمانی جذاب میشه که کیانوش عیاری این داستان رو در بستر تاریخی خودش بررسی می کنه و این بستر رو حتی بیشتر از شخصیت های اصلی و فرعی داستان بهش اهمیت می ده و دقیقا در همین نقطه اون احساسی که اول گفتم(اون احساس عدم تحمیل عقیده) این سریال رو جذاب می کنه، برای اولین بار هرکی کراوات می زنه آدم بدی نیست، هرکی در حکومته بیشعور و احمق نیست بلکه همه همون هایی هستند که قراره باشن شکل پیراهنشون یا لباسشون مثل جوامع کمونیستی تفکیک کننده اونها به خوبها و بدها نیست، در حقیقت همه، مردم هستند بعضی هاشون پست و مقام دارند بعضی ها ندارند و دیگه خبری از مردم آگاه و باهوش در مقابل حکومت احمق و زورگو نیست، می خوام تاکید کنم که همه، مردم هستند. جدا از زیبایی های بصری چه از نظر شکلی و محتوایی یا وسواس و دقت نظر در گریم و انتخاب بازیگرهای این سریال که بدون شک حاصل تیزهوشی و وسواس کارگردان و سناریست سریاله(کیانوش عیاری) این خصوصیت بارز این سریال اونو از تمام سریال های تاریخ ایران جدا می کنه
به نظر من سریال دکتر قریب یک سند تاریخی برای من و تمام هم نسلی های منه تا بدونیم از کجا اومدیم و بازم بیاد بیاریم اون جمله تاریخی ویل دورانت رو که در کتاب تاریخ تمدنش میگه “هر حکومتی لایق همان ملت است” نمی دونم چقدر قراره دلم برای روزگار قریب تنگ بشه، قدیما همیشه میگفتم خوبی دوشنبه ها بخاطر برنامه نوده اما حقیقت اینه که در طول چهل هفته گذشته خوبی دوشنبه ها یه دلیل دیگه هم داشت اونم سریال روزگار قریب بود
روز اولی که شنیدم قراره سریالی از روی زندگی دکتر قریب پخش کنن هیچ نظری نه در مورد خود دکتر قریب داشتم(جز سابقه دوستی بلند مدتش با مهندس بازرگان) نه اینکه می دونستم که قراره فضای سریال شروع بشه فکر کنم هم قسمت اولش رو اصلا ندیدم اما یواش یواش و تا حدی هم اتفاقی شروع کردم به دیدن آخرین کار کیانوش عیاری که می گفتن واسه فیلمبرداریش بیش از پنج سال وقت گذاشتن، جدا از کمی ها کاستی های این سریال که تاحدی هم غیرقابل اجتناب بودن اما برای اولین بار در تاریخ سریال هایی که در جمهوری اسلامی و تلویزیونش پخش می شد احساس کردم قرار نیست کسی عقیده ای رو یا ایدئولوژی رو بهم تحمیل کنه، بگه چی خوبه یا چی بده! فقط می خواد اونچیزهایی رو که دیده با من شریک بشه و کارگردان و سناریست این سریال این نقش رو به عهده شخصی به نام دکتر قریب گذاشته، راوی و شاهدی که اصلا قهرمان نیست اما قرار جزء آدم های خوب جامعه ما باشه. خیلی زود متوجه شدم اصلا هم قرار نیست داستان حتی در مورد خود دکتر قریب باشه کما اینکه جمله ابتدای سریال همیشه سعی می کنه اینو به ما گوش زد کنه بلکه داستان زندگی دکتر قصه ما زمانی جذاب میشه که کیانوش عیاری این داستان رو در بستر تاریخی خودش بررسی می کنه و این بستر رو حتی بیشتر از شخصیت های اصلی و فرعی داستان بهش اهمیت می ده و دقیقا در همین نقطه اون احساسی که اول گفتم(اون احساس عدم تحمیل عقیده) این سریال رو جذاب می کنه، برای اولین بار هرکی کراوات می زنه آدم بدی نیست، هرکی در حکومته بیشعور و احمق نیست بلکه همه همون هایی هستند که قراره باشن شکل پیراهنشون یا لباسشون مثل جوامع کمونیستی تفکیک کننده اونها به خوبها و بدها نیست، در حقیقت همه، مردم هستند بعضی هاشون پست و مقام دارند بعضی ها ندارند و دیگه خبری از مردم آگاه و باهوش در مقابل حکومت احمق و زورگو نیست، می خوام تاکید کنم که همه، مردم هستند. جدا از زیبایی های بصری چه از نظر شکلی و محتوایی یا وسواس و دقت نظر در گریم و انتخاب بازیگرهای این سریال که بدون شک حاصل تیزهوشی و وسواس کارگردان و سناریست سریاله(کیانوش عیاری) این خصوصیت بارز این سریال اونو از تمام سریال های تاریخ ایران جدا می کنه
به نظر من سریال دکتر قریب یک سند تاریخی برای من و تمام هم نسلی های منه تا بدونیم از کجا اومدیم و بازم بیاد بیاریم اون جمله تاریخی ویل دورانت رو که در کتاب تاریخ تمدنش میگه “هر حکومتی لایق همان ملت است” نمی دونم چقدر قراره دلم برای روزگار قریب تنگ بشه، قدیما همیشه میگفتم خوبی دوشنبه ها بخاطر برنامه نوده اما حقیقت اینه که در طول چهل هفته گذشته خوبی دوشنبه ها یه دلیل دیگه هم داشت اونم سریال روزگار قریب بود
