تو زمانی که ما کوچیکتر بودیم کارتون ها و فیلم هایی بود که ما باهاشون زندگی می کردیم، سیندرلا، گربه های اشرافی، پری دریایی، سفید برفی، زیبای خفته یا فیلم هایی مثل اشک ها و لبخندها یا حتی مری پاپینز، با بزرگتر شدن نسل ما و پیشرفت های ارتباط جمعی، ورود کارتون ها ژاپنی کلا همه چی تغییر کرد دیگه خبری از موزیکال های رویایی نبود خبری از شعرها و رویاهایی که عالم خیال و واقعیت رو بهم وصل می کردند نبود هرچند که توی این سال ها کارتون ها و فیلم های فوق العاده ای برای نسل بعد ساختند مثل رتتوئی، مثل کارخانه هیولا سازی یا خیلی های دیگه که فوق العاده بودند چه از نظر داستان، شیوه روایت و آموزه هاشون اما عجیب اینجاست که هیچکس حتی والت دیزنی هم دلش برای اون فضاها و شعرها تنگ نشد و درست من داشت یادم می رفت که کارتون های دوست داشتنی و آهنگ های نسل ما چجوری بودند تا اینکه فیلم انچنتد رو پریروز دیدم، یک تلفیق فوق العاده از انیمیشن و فیلم با بازی منحصر بفرد امی آدامز که به شدت منو یاد جولی اندروز(مری پاپینز) انداخت یه فیلم موزیکال با تمام خصوصیات و المان های کارتون های محبوب نسل ما با کلی ارجاعات به اونها مثل ارجاعاتی که به سفید برفی، زیبای خفته، سیندرلا و حتی بامبی داره، فیلمی که درست مثل غذایی که رمی برای منتقد معروف گستو یعنی آنتوان ایگو تو کارتون رتتویی درست کرده بود منو برد به دوران کودکی، و من دیگه نفهمیدم فیلمش چقدر خوب بود یا اشکالاش کجاست فقط دوسش داشتم.ا
***
***
جمله ای که تو این فیلم دوست داشتم:ا
“Giselle:But dreams do come true. And maybe something wonderful will happen”
***
I say:A
Critics say:B
They say:B+
baba man kheili delam avse oon cartoona tang shode miram in filmaro bebinam merc