O Sole Mio

بالاخره ايتاليا قهرمان شد و درست همانطوري كه ميشل پلاتيني پيش بيني كرده بود فينال آنچيزي نبود كه ما فكر مي كرديم و فرانسه بهترين بازي خودش در جام را بدون شك در برابر ايتاليا انجام داد آنها عالي بودند، پيرمردهايي كه تا قبل از جام همه به آنها مي خنديدند درست 120دقيقه دويدند و ايتاليا را تحت فشار قرار دادند، اين اصلا باور كردني نبود. نكته جالب فينال اين بود كه هردوتيم حتي كوچكترين تغييري هم در تيمشان نداده بودند و با همان شيوه هميشگي به مصاف هم رفتند تا اينجاي كار فينال هيچ سورپرايزي نداشت اما با شروع بازي فينال اولين سورپرايزش را رو كرد و مالوداي فرانسوي ها و ضلع سمت چپ لوزي هجومي دومنش  حقيقتا فراتر از حد انتظار ظاهر شد و ايتاليايي هم هيچ فكري به حال او نكرده بودند اين بي تدبيري باعث بوجود آمدن آن پنالتي كذايي شد و زيدان آن ضربه وحشتناكي را كه مو به تن تمام مردم جهان سيخ كرد را به ارامي، خونسردي و خوش شانسي وارد دروازه ايتاليايي ها كرد و از اينجا به بعد ايتاليا با خونسردي بازي را در دستان خودش كنترل كرد آنها ضعف بارتز و خط دفاع فرانسه را رو ضربات سر به خوبس يافته بودند و گل خود را هم به همين ترتيب وارد دروازه بارتز كردند و چقدر جالب كه باز هم ماركو ماتراتزي مدافع نه چندان دوست داشتني اين تيم به داد ايتاليا رسيد و شايد اگر نستا مصدوم نمي شد…. فقط خدا مي داند اما هنرنمايي تمام عيار فرانسوي ها از نيمه دوم شروع شد آنها ايتاليا را در زمين خودش حبس كردند و ايتاليا نشان داد كه بهترين دفاع جام را دارد مقاومت ايتاليا وحشتناك بود گذشتن از كانناوارو غير ممكن بود و آن چند دفعه اي هم كه از او گذشتن به سد آهنين بوفون برخورد كردند درست مثل اين بود كه قدرت هيچ تيمي بر ديگري نمي چربد و در حقيقت زور هيچكس به آن يكي نمي رسيد تا اينكه در نيمه دوم وقت اضافه نقطه عطف بازي اتفاق افتاد و آن همان ضربه سر زيدان به قلب ماتراتزي بود و اخراج قلب فرانسوي ها از زمين بازي. واقعا حركت زشت زيدان كار فرانسوي ها را تمام كرد بعد از آن آنها نه ناي حمله كردن داشتند و نه اميدي به پيروزي تا بازي به ضربات پنالتي كشيد و دو تيم نشان دادند كه از قبل مي دانستند بازي به ضربات پنالتي مي كشد و ما شاهد نه ضربه غيرقابل مهار بوديم كه فقط و فقط بدشانسي باعث گل نشدن ضربه نسبتا خوب ترزگه شد تا اينكه فراتسوي ها بدون قلبشان جام را به آتزوري هاي بزرگ تقديم كنند و پايان داستان ايتاليايي ها به خير شود قهرماني كه شايد ايتاليايي ها بيشتر به ان احتياج داشتند و شايسته تر هم بودند نه در بازي آخر بلكه در بازي هاي قبلي آنها بهترين سيستم دفاعي جام را داشتند و در دفاعي ترين جام جهاني تاريخ كه همه با تك مهاجم بازي مي كردند تيمي قهرمان شد كه دفاع كردن را بهتر از بقيه مي دانست. شايد هم خوشحالي ايتاليايي ها فقط به همان شب محدود شود و قيچي كردن موي كامورانزي و دوباره خواندن سرود كهن و حماسي خودشان او سولو ميو و اينبار به همراهي رومانو پرودي و مارچلو ليپي استادي كه به دو استاد ديگر ايتاليايي كه موفق شده بودند سه بار قبل اين تيم را قهرمان كنند پيوست اما آنها(حداقل اكثر آنها) فردا صبح با جام جهانيشان به دادگاه بروند و راي خودشان را بگيرند شايد جاي آنها در سري سي ايتاليا باشد جايي كه اصلا زيبنده قهرمانان جهان نيست اما ايتاليايي ها بعد از 24سال دوبار به بام فوتبال دنيا بازگشتند درست در زمانيكه فوتبال 180درجه با سال 1982 اسپانيا تفاوت مي كرد و ايتاليا به جاي پائلو روسي مهاجم فابيو كانناوارو مدافع را به عنوان بهترين بازيكن در تيمش مي ديد.

و من 16سال طرفدار ايتاليا ماندم تا اين تيم بالاخره قهرمان شد عجب لحظه شيريني بود آن زمانيكه كه كانناوارو جام را با فرياد به بالاي سر برد لحظه اي كه شايد زمان در قليم ايستاد و عكس رنگي كانناوارو سياه سفيد شد و به كتاب تاريخ جام جهاني پيوست