چند روزه جو این ویدئو کلیپ ها و آواز های سبز حسابی منو گرفته آهنگ پاشو و آهنگ جدیدی که شخصی به نام آرش از روی شعر بی نظیر زهرا رهنورد خونده یا حتی آهنگ های آزادی خواهانه کشورهای دیگه مثل آهنگ بلا چائو(خداحافظ زیبا) که مال دوران فاشیسم در ایتالیاست به چند ده زبان مختلف ترجمه شده و خونده شده، حسابی منو گرفته اما یه آهنگی به نام ندای سهراب که نمیدونم مال کیه اما با گیتارش جادو میکنه هم از همه بیشتر منو گرفته! خیلی شنیدنش رو دوست دارم، فکر میکنم این آهنگ ها عکس های یادگاری دست جمعی ما از این دوران برای نشون دادن به آیندگان و نسل بعدیه اما حالا که در این جو بودم داشتم با یه دوستی در زمینه اتفاقات این روزهای کشورمون حرف میزدم و تاکید میکردم به خدا ما سیاست زده نیستیم بلکه این سیاسته که گرفته مارو زده، حکومت و قدرت ارزونی قدرت طلب ها و قدرت دوست ها اما وقتی در کوچکترین ابعاد زندگیمون میخوان دخالت و اعمال نظر کنن واقعاً چاره ای نیست، حالا همه اینارو گفتم که بگم همین دوست در وبگردی حین صحبتمون یه شعر در بلاگ یه خانمی به نام مرضیه رسولی پیدا کرد که خیلی جالب، خلاقانه و دوست داشتنی بود، از روی جو این روزهام وکلاً دور همی بد ندیدم که اینجا هم بذارم

مثل عصای موسی

 از هر ضربه‌ باتوم‌تان

 آدم‌ها دو نیم شدند

و از هر نیمه

 معترضی دیگر به دنیا آمد

و این‌گونه است که ما بی‌شماریم

به یمن باتوم‌هایتان

————————————–

http://3roozpish.persianblog.ir/post/441 :ایشون هم لینکشون هستن