Entry for March 05, 2007

اين صدمين پست وبلاگم توي 360 هستش وبلاگي كه نوشتنش هميشه برام بيشتر تقسيم كردن چيزهايي بوده كه دوست داشتم و دارم و بهشون فكر ميكنم با كسايي كه يا نزديك خونه ي من تو 360 خونه دارن و به اصطلاح همسايه هستن يا گذري از بغل خونه ي من رد مي شن و مي رن تا يك وبلاگ معمولي و منظم و دقيقا بخاطر همين هيچوقت وبلاگم يكدست نبوده و مي شه توش همه چي و همه نثري پيدا كرد. شايدم چون هيچوقت سعي نكردم احساسمو در مورد چيزهايي كه دوستشون دارم تغيير بدم تا مخاطب پسند تر بشه، همچين بعضي وقتا نوشته هام يه سري ها رو قلقلك داده بعضي ها رو دوست كرده و بعضي ها رو هم دشمن.
چندروز پيش كه ديدم پستم در مورد دل آرا پست نودونهممه شروع كردم به مرور كردن پست هاي قبليم از اول تا حالا دقيقا مثل ورق زدن كتاب زندگيم بود تك تك حرفها و احساسهايي كه هرچند شايد ازشون به فاصله يك سال دور باشم و حتي ديگه اونجوري هم فكر نكنم اما هنوز برام آشنا و ملموسن، اين بهم يه حس خوبي مي ده، اين حس خوب براي اينه كه مي تونم بخاطر 360 بخاطر اينكه ياهو اين موقعيت رو در اختيارم گذاشته كه توي شهرش يه خونه قشنگ داشته باشم و رو ديوارهاش از چيزايي كه دوست داشتم و دارم و فكر مي كنم بنويسم و بعد از چند وقت دوباره مرورشون كنم و از مرورشون احساس خوبي داشته باشم.
واسه همين مي خواستم از هر كي كه تو ياهو كار مي كنه تشكر كنم حتي اگه نفهمن از تمام كسايي هم كه تو اين مدت پست هاي منو خوندنو خوششون اومد يا حتي بدشون اومدم مي خوام تشكر كنم(مرسي اخلاق ورزشكاري خودم!) حتي اگه خيلي هاشون ديگه نباشنو و نفهمن به هر حال دلم نيومد پست صدمم يه پستي باشه مثل بقيه پست هام خواستم يه تشكر خشك و خالي باشه از اون كسايي كه 6000بار حدودا به خونم تو 360 سر زدن دستشونم درد نكنه.
Tags: No tags

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked*